ردپای تمدن و جغرافیا نهاد کتابخانه های عمومی کشور - تاریخچه کتابخانه‎ انجمن نشنال جئوگرافیک
جستجوی سریع در مطالب مجله
صفحه اصلی > بین الملل
تاريخ انتشار : ۱۳۹۶/۵/۱۹|۱۲:۵۸
دفتر مرکزی انجمن نشنال جئوگرافیک در واشنگتن دی.سی

تاریخچه کتابخانه‎ انجمن نشنال جئوگرافیک

پشتوانه این تشکل غول‌آسا، مجموعه‌ای از هزاران نسخه کتاب، سند، نقشه و دست‎نوشته‎های مرتبط با جغرافیای جهان است.

وقتی صحبت از اکتشاف، مستندنگاری، محیط زیست و جغرافیا به میان می‌آید، نشنال جئوگرافیک یکی از نخستین نام‌هایی است که به ذهن متبادر میشود. انجمن نشنال جئوگرافیک[1] یکی از بزرگ‏‌ترین سازمان‏‌های علمی و آموزشی غیر انتفاعی در دنیا است که با سابقه‌‏ای افزون بر یک قرن، بیش از ۱۰ هزار تحقیق علمی و پروژه اکتشافی را حمایت کرده است. از جمله افرادی که با بودجه نشنال جئوگرافیک دست به اکتشافات بزرگ زده‏‌اند، می‏‌توان به رابرت پیری کاشف قطب شمال؛ هیرام بینگهام کاوشگر شهر گمشده اینکا در ماچو پیچو؛ لوئیس و ماری لیکی زوج انسانشناس؛ استفن آمبروس نویسنده و مورخ؛ رابرت بالارد اکتشاف‌گر دنیای زیر آب و کاشف کشتی غرق شده تایتانیک؛ وید دیویس انسانشناس؛ سیلویا ایرل زیستشناس دریایی؛ یوهان رینهارد باستانشناس مناطق مرتفع؛ و پل سرنو دیرینشناس اشاره کرد.

انجمن نشنال جئوگرافیک از طریق کانالهای رسانه‌‏ای خود شامل مجله ماهنامه با تیراژ ۸ میلیون نسخه و ۳۶ زبان در ویراست‎های جداگانه، فیلم، شبکه کابلی تلویزیونی، رادیو، موسیقی، کتاب، ویدئو، نقشههای چاپی، رسانههای تعاملی (اینتر اکتیو) و شبکههای تلویزیونی ماهوارهای در سراسر دنیا بیش از ۴۰۰ میلیون نفر مخاطب دارد.

پشتوانه این تشکل غول‌آسا، مجموعه‌ای از هزاران نسخه کتاب، سند، نقشه و دست‎نوشته‎های مرتبط با جغرافیای جهان است. نگاهی اجمالی به تاریخچه کتابخانه‎ نشنال جئوگرافیک و آگاهی از چگونگی غنا بخشیدن به آن خالی از لطف نیست.

انجمن نشنال جئوگرافیک در ژانویه ۱۸۸۸ توسط شماری از شهروندان بلندپایه آمریکایی در واشنگتن دی.سی و با هدف اشاعه پژوهشهای جغرافیایی و توزیع نتایج این پژوهشها بین مردم تاسیس شد. اعضای رسمی انجمن در بدو تاسیس شامل این افراد بود: الکساندر گراهام بل؛ گاردینر گرین هابارد، پدر همسر بل و از وکلای صاحب نام آن زمان؛ جان وسلی پاول و ای. دابلیو گریلی دو مکتشف مشهور؛ و جورج کنان از پژوهشگران دانشگاهی. انجمن نخستین شماره از مجله خود را اندکی پس از تاسیس منتشر کرد. انتشار این نشریه از ژانویه ۱۸۹۶ به صورت ماهانه درآمد.

نخستین بار در سال ۱۹۰۳ و حین انتقال انجمن نشنال جئوگرافیک به دفتر مرکزی جدید خود به تالار هابارد، در واشنگتن دی.سی بود که یک محوطه رسما به مجموعه کتابخانه مجله نشنال جئوگرافیک اختصاص یافت. تا ۱۹۱۸، کتابخانه به عنوان یک محوطه چند منظوره، هم برای پذیرش مراجعان و به عنوان سالن مطالعه اعضا استفاده می‎شد. اما در این سال ژنرال ای.دابلیو. گریلی، یکی از مؤسسان انجمن به سردبیر مجله، گیلبرت اچ. گراس ونور، پیشنهاد داد تا کتابخانه شخصی وی با کتابخانه انجمن ترکیب شود. کتابخانه گریلی مشتمل بر ۱۶۰۰ جلد کتاب در حوزه جغرافیا و علم بود و در طول ۳۰ سال جمع‎آوری شده بود. سردبیر با این پیشنهاد موافقت کرد اما کتاب‎ها باید موقتا در کارتن نگهداری می‎شد زیرا اتاق مطالعه انجمن به بانوان کارمند صلیب سرخ داده شده بود تا برای کمک به جبهه‎های جنگ، به بسته‎بندی بانداژ و دیگر اقلام کمک‎های اولیه بپردازند.

در ژانویه ۱۹۲۰، کاتلین هارگریو، یک بانوی کتابدار، به سازماندهی کتابخانه کوچکی برای تحقیق و پژوهش اعضای انجمن مبادرت کرد. به پیشنهاد وی، یک کُره زمین بزرگ در سالن مطالعه قرار گرفت تا به کاربران در یافتن کتاب‎ مرتبط با هر کشور کمک کند. هارگریو یک برنامه طبقه‎بندی جغرافیایی برای کتاب‎ها در نظر گرفت. چیدمان کتاب‎های مرتبط با هر کشور و منطقه مطابق و هم جهت با اضلاع شمالی، جنوبی، شرقی و غربی سالن کتابخانه صورت گرفت. این سیستم طبقه‏‌بندی کتاب که خود خانم هارگریو از آن با عنوان «سفر به دور جهان» یاد می‎کرد، برای بیش از نیم قرن در کتابخانه انجمن پابرجا ماند.

با سازماندهی و تلاش هارگریو، کتابخانه انجمن که فقط به روی اعضا و مهمانان باز بود، در نوامبر ۱۹۲۰ عمومی شد. هارگریو در دسامبر ۱۹۲۸ در حالی بازنشسته شد که پشت سرش، مجموعه‌ای از ۱۴ هزار جلد کتاب با ۵ پرسنل به جا ماند. یکی از این پرسنل، خانمی به اسم «اِشتِر ای. مانیون» بود که تا ۳۶ سال بعد، کتابخانه را مدیریت کرد.

در طول جنگ جهانی دوم، مراجعین معمول کتابخانه نشنال جئوگرافیک مشتمل بر مکتشفین،‌ سیاحان و پژوهشگران جغرافیا،‌ جای خود را به پژوهشگران دولتی دادند که جویای اطلاعات جغرافیایی بودند. بخش عمده تلاش‎های کتابخانه به کمک به نیروهای مسلح،‌ مؤلفان دستورالعمل‎های حفظ جان در میادین جنگ و راهنمای مسافرت برای پرسنل و مباشران نظامی معطوف شد. به گفته خانم مانیون «جنگ جهانی دوم باعث ایجاد انگیزه و توجه به جغرافیای خارج و مطالعه نظام‎مند تمامی حوزه‎های جغرافیا شد؛ و در عین حال پایان دوران رمانتیک اکتشاف را هم در پی داشت.»

پس از جنگ، کتابخانه برای تامین نیازهای پژوهشی پرسنل سالانه بیش از هزار جلد کتاب به مجموعه خود اضافه می‎کرد. این روند با انتصاب سردبیر جدید، ملویل بل گراس ونر و ورود انجمن به عرصه تلویزیون و انتشار کتاب، سرعت گرفت. در سال ۱۹۵۷، کتابخانه انجمن ۲۳ هزار جلد کتاب و ۱۵۹ قفسه برای بریده جراید و ۱۲ پرسنل داشت. یک سال بعد سردبیر پیشنهاد داد کتابخانه مجموعه‎ای از گزارش‎های پژوهشی و اکتشافی انجمن را تهیه کند، به نحوی که این گزارش‎ها بلافاصله در دسترس دانشمندان و پرسنل انجمن قرار گیرد.

در دسامبر ۱۹۶۴، کتابخانه پس از ۴۰ سال استقرار در تالار هابارد،‌ با ۲۰ پرسنل و ۴۳ هزار جلد کتاب، به ساختمان جدید انجمن در خیابان شانزدهم واشنگتن دی.سی منتقل شد.

در سپتامبر ۱۹۶۵ مانیون از مقام خود کناره گرفت تا برای ۷ سال بعد،‌ به ارزیابی و فهرست‎برداری کتاب‎ها در سالن «کتب نادر» کتابخانه انجمن بپردازد. وی در این مدت، ۱۵۷ کتاب را که پیش از سال ۱۸۰۰ چاپ شده بود، به همراه یک اطلس بطلیموسی چاپ ۱۴۸۶ شناسایی کرد.

جای مانیون را بانوی دیگری به نام ویرجینیا کارتر هیلز گرفت. هیلز روند افزایش مجموعه کتابخانه را تسریع بخشید و سالی ۳۵۰۰ جلد کتاب به کتابخانه اضافه کرد. در سال ۱۹۷۶ تعداد کتاب‎های کتابخانه از ۶۰ هزار عنوان فراتر رفت.

در ژانویه ۱۹۸۱، روند طبقه‎بندی جغرافیایی کتاب‎ها کنار گذاشته شد و به جای آن،‌ از سیستم طبقهبندی کتابخانه کنگره که سیستم معیار اغلب کتابخانه‎های پژوهشی بود، استفاده شد. در دوران مدیریت هیلز تعداد پرسنل به ۲۹ نفر و تعداد کتاب‎ها به ۷۵ هزار جلد رسید. پس از بازنشستگی هیلز، سوزان فایفر کانبی به مقام مدیریت کتابخانه رسید.

در دهه ۸۰، رویکرد کتابخانه به سمت اتوماسیون، تحولات چشمگیری را رقم زد. نخستین قدم، به کارگیری سیستم موسوم به «مینی مارک» (MINI MARC) بود. این سیستم به کتابخانه اجازه می‎داد سوابق فهرست خود را به فرمتی در آورد که توسط ماشین خوانده شود. در قدم بعد، نرم‎افزار یکپایچه دانشگاه نورث وسترن موسوم به NOTIS خریداری شد که کتابخانه را قادر می‎ساخت روند فهرست‎برداری و ثبت را خودکار کند. در سال ۱۹۸۷ کتابخانه نشنال جئوگرافیک به عضویت مرکز کتابخانه رایانه‎ای پیوسته (OCLC) در آمد.

در هزاره جدید، انجمن نشنال جئوگرافیک تلاش‎های جدیدی را برای بازتعریف جغرافیا در دوره آموزش تحصیلی آمریکا، آموزش معلم‎ها و ایجاد همکاری‎های جغرافیایی با دولت‎های ایالتی آغاز کرد. کتابخانه نیز به اتوماسیون الکترونیک خود برای پشتیبانی از دیگر بخش‎های انجمن ادامه داد. در سال ۲۰۱۰، سوزان فایفر کانبی پس از ۳۲ سال حضور در نشنال جئوگرافیک، بازنشسته شد و به جای او، باربارا پنفولد فری، به مقام مدیریت سرویس کتابخانه‎ها و اطلاعات گماشته شد.

کتابخانه انجمن نشنال جئوگرافیک در حال حاضر از ساعت ۱:۳۰ تا ۵ عصر و با تعیین وقت قبلی، به روی عموم باز است. این کتابخانه اینک یکی از غنی‎ترین منابع جهان برای افزایش و انتشار دانش جغرافیایی به شمار می‎رود.

 

[1] National Geographic Society

ارسال نظر
captcha
ارسال